Ég datt inní athyglisverðar samræður í búningsklefanum í Vesturbæjarlauginni um daginn eftir endurnærandi sundsprett og heita sturtu. Þar var fólk að ræða skuldastöðu sína eftir hrunið. Gömul hjón sögðust hafa misst allt sitt sparfé. Ung kona sagði frá því hvernig íbúðin hennar hefði rýrnað um helming á meðan lánin af henni hefðu vaxið um helming.

“Afhverju er enginn að gera neitt í þessu, Jón?” spurði hún mig. Ég yppti öxlum. Ég vissi það ekki. Svo þegar hún var farin og ég var að klæða mig fór ég að hugsa málin og ræða við gömlu hjónin. Þau vissu ekki sitt rjúkandi ráð en tóku gleði sína á ný þegar ég sagði þeim að Besti Flokkurinn ætlaði að bjóða gömlu fólki ókeypis í sund og frí handklæði að auki. “Þetta finnst mér góð hugmynd!” sagði gamla konan. Þá sá ég hana brosa í fyrsta sinn. Fram að því hafði verið þungt yfir henni. En nú var henni létt enda er örugglega erfitt fyrir margar gamlar konur að bera sunddót fram og aftur um bæinn, sérstaklega þegar það er blaut. Þar vega handklæðin þyngst enda hef ég tekið eftir því í sundferðum mínum að konur eru yfirleitt með stór handklæði sem ná yfir brjóstin á þeim og niður á mið læri. En nú var eins og þungu fargi væri af gömlu konunni létt og þá sá ég hvað pólitísk inngrip geta skipt miklum sköpum í lífi fólks, sérstaklegra þeirra sem eldri eru. Þetta hlýtur að vera sérstakt fagnaðarefni fyrir síðhærðar og feitlagnar konur sem þurfa eitt stórt handklæði fyrir sig og svo annað fyrir hárið á sér.

Í því ástandi sem nú ríkir er svo mikilvægt að komast í sund án þess að þurfa að hafa áhyggjur af kostnaði og fyrirhöfn sem veldur því eflaust að margir sitja heima og þá oft þeir sem síst skyldu. Í sundi gleymir maður áhyggjum sínum, þær skolast af í tæru vatninu. Í heita pottinum gleymir fólk daglegu amstri í fjörugum samræðum um menn og málefni.